Page 3


Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo genere, quae prosunt.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Respondeat totidem verbis. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Duo Reges: constructio interrete. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis. Ita multa dicunt, quae vix intellegam.

An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Nam cui proposito sit conservatio sui, necesse est huic partes quoque sui caras suo genere laudabiles. Age sane, inquam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Nam quid possumus facere melius? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat?

Cur post Tarentum ad Archytam? Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat. Si quae forte-possumus. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Istic sum, inquit. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur.

Quid adiuvas? Si longus, levis. Non est igitur summum malum dolor. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt.

Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas?

Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Dici enim nihil potest verius. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Quae sequuntur igitur? Ut optime, secundum naturam affectum esse possit.

Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Suo enim quisque studio maxime ducitur. At hoc in eo M. Tum mihi Piso: Quid ergo? Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Quod quidem iam fit etiam in Academia.

Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Murenam te accusante defenderem. Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Et non ex maxima parte de tota iudicabis? In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret.

Quae duo sunt, unum facit. Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus; An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Non autem hoc: igitur ne illud quidem.

Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis. Quorum altera prosunt, nocent altera. Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus.

Quo tandem modo? Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit. Oratio me istius philosophi non offendit; Id mihi magnum videtur.

Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit?

Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quid me istud rogas? Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Recte, inquit, intellegis. Utram tandem linguam nescio? Eam tum adesse, cum dolor omnis absit;