Page 2


Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Duo Reges: constructio interrete.

Pauca mutat vel plura sane; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Dicimus aliquem hilare vivere; Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Non est igitur voluptas bonum. Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi.

Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem.

Aliena dixit in physicis nec ea ipsa, quae tibi probarentur; Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Quod iam a me expectare noli. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum.

Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit.

Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus;

Hic nihil fuit, quod quaereremus. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Tum mihi Piso: Quid ergo? Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem.

Beatus sibi videtur esse moriens.

Recte, inquit, intellegis. Et quidem, inquit, vehementer errat; Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Tubulo putas dicere? Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt;

Scaevolam M. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Ergo, inquit, tibi Q. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides.

At iste non dolendi status non vocatur voluptas.

Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Ut aliquid scire se gaudeant? Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Etsi qui potest intellegi aut cogitari esse aliquod animal, quod se oderit? Sed ille, ut dixi, vitiose. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q.

Urgent tamen et nihil remittunt.

Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim?

Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat.

Sed hoc sane concedamus. Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit. An hoc usque quaque, aliter in vita? Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Primum divisit ineleganter; Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere.

Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior;

Verum hoc idem saepe faciamus. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Praeteritis, inquit, gaudeo. Restatis igitur vos; Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Itaque hoc frequenter dici solet a vobis, non intellegere nos, quam dicat Epicurus voluptatem. Nihil sane. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus.

Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Sed nunc, quod agimus; Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nam his libris eum malo quam reliquo ornatu villae delectari. Praeclare hoc quidem. Semovenda est igitur voluptas, non solum ut recta sequamini, sed etiam ut loqui deceat frugaliter. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Sit enim idem caecus, debilis. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam;

Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Recte, inquit, intellegis. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur.

Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Nemo igitur esse beatus potest. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Pauca mutat vel plura sane; Sed ego in hoc resisto;

Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Sed haec omittamus; Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Est tamen ea secundum naturam multoque nos ad se expetendam magis hortatur quam superiora omnia. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis;